I'm having the worst and best year in my life...
Everything is happening at once and everything at one time. Time seems to be flying by as it is June already.
I've been stopped in my tracks a few times in this time. I guess it's good because it's when your world stops that you realise where you are and you get some perspective on what is going on.
I had a discussion with one of my friends the other day, that made me realise I have no idea what I'm doing. I don't work hard , I love to chill because I have no focus, no passion. Where is my passion, what is my passion?....
This might be very sad but I was programmed to satisfy others needs and the problem is they abuse it. What do I want? I fisguring it out and when I have it you will not be able to stop me..
God works in misterious ways and I hope to be more often than not be stopped in my tracks to realise where am I going.
Wednesday, June 3, 2009
Monday, May 18, 2009
Self-discovery...
I stood up this morning with the thought that today will be different, today I'll not doubt. I will not fall in the dangerous spiral that is callled internal conflict. I will not go there anymore.
One thing can trigger a whole set of things and the way that you respond is that thing that matters.
I'm so insecure in myself, I've always had it. I know its kind of sad but its been a part of me for so long. I have found some comfort in that, weird I know but it is true.
Why do we need to lie? I lie to myself so much, it has scaled down but shedding a part of yourself is hard.
Struggling with something can be so destructive that you end up hugging the floor, the world twirling around. The struugle isn't with something, it's a struggle with yourself. I lie to keep myself from getting hurt, but sometimes honesty can be freeing. I stopped lying to myself recently and found myself so much more. The problem is to be honest with others.
You do not know what the influence can have on the other persons world. This keeps me from being honest. I thing everybody lies, and for good reason. I hate the reason but it seems to be better to lie than to shatter someones world. I do not want to be that guy throwning the rock.
People are all fragile and this makes life so difficult. The problem comes in how do I let someone in without being so vulnerable. Hurt can come and wound can heal, you should start by stop lying to yourself and enbrace the part even if you hate it. You'll come to love it.
One thing can trigger a whole set of things and the way that you respond is that thing that matters.
I'm so insecure in myself, I've always had it. I know its kind of sad but its been a part of me for so long. I have found some comfort in that, weird I know but it is true.
Why do we need to lie? I lie to myself so much, it has scaled down but shedding a part of yourself is hard.
Struggling with something can be so destructive that you end up hugging the floor, the world twirling around. The struugle isn't with something, it's a struggle with yourself. I lie to keep myself from getting hurt, but sometimes honesty can be freeing. I stopped lying to myself recently and found myself so much more. The problem is to be honest with others.
You do not know what the influence can have on the other persons world. This keeps me from being honest. I thing everybody lies, and for good reason. I hate the reason but it seems to be better to lie than to shatter someones world. I do not want to be that guy throwning the rock.
People are all fragile and this makes life so difficult. The problem comes in how do I let someone in without being so vulnerable. Hurt can come and wound can heal, you should start by stop lying to yourself and enbrace the part even if you hate it. You'll come to love it.
Thursday, May 14, 2009
Angs en opgewondenheid hand in hand...
Hier sit ek met soveel angs wat kom en ook opgewondenheid oor watse nuwe draaie daar gaan wees. Ek het die blog opgestel met die gedagte om als net uit te pen en mense se opinies te kry maar ek moet my eie opinies vorm deur ander se opinies. Ek gee nie meer regtig om wat die ander dink, sê of fluister agter `n bak hand nie, dis my siening van myself wat tel.
Ek het vandag besef ek het die balk in my eie ook vasgevat, nie noodwendig enige vordering om hom uit te kry nie maar die ding is ek het hom nou met albei hande beet. Dis nogal `n snaakse gevoel want ek is ook nou nie `n brein 'surgeon' nie so my hande bewe, wat dinge nogal eina maak. Dit raak darem makliker en nou en dan probeer ek hom so stuk stuk uit trek, maar dis `n stadige en delikate proses. Ek moes hom alwee bietjie terug druk want dis waar hy gemaklik is maar dis okay.
Ek het hom vas met albei hande.
Ek het vandag besef ek het die balk in my eie ook vasgevat, nie noodwendig enige vordering om hom uit te kry nie maar die ding is ek het hom nou met albei hande beet. Dis nogal `n snaakse gevoel want ek is ook nou nie `n brein 'surgeon' nie so my hande bewe, wat dinge nogal eina maak. Dit raak darem makliker en nou en dan probeer ek hom so stuk stuk uit trek, maar dis `n stadige en delikate proses. Ek moes hom alwee bietjie terug druk want dis waar hy gemaklik is maar dis okay.
Ek het hom vas met albei hande.
Thursday, December 18, 2008
Belewenis
Ek het vandag besef hoe mens se lewe klaar beplan is , jy moet dit net uitleef. Ek het goeie vriende, goeie ouers wat net die nodige hoeveelheid my irriteer en verder hoop ek om rigting te kry vir `n verandering, dis nou in terme van watse werk ek gaan doen. Ek weet dit is alreeds vir my geskryf in potlood maar ek moet dit netjies oorgaan in pen. My pen kleur moet ek nog besluit en die skrif sal seker wissel van geskribbel in gedeeltes waar ek nie wil hê mense moet dit lees nie, en dan natuurlik my kus skrif wat mens gewoontlik uithaal as jy `n liefdes brief vir die perfekte meisie skryf of daai skrif wat ky op `n aansoekvorm invul sodat daar geen onduidelikhede is nie.
Die laaste vier jaar het ek baie geskribbel en in `n reënboog van kleure. Ek het nou die kleur gevind vir my, ek altyd geweet ek hou van oranje en moes net die perfekte skakering vind. Ek het geleer myself lief kry. Dit was moeilik omdat ek my eie identiteit heelwat bevraagteken het. Ek het geweet wie ek is maar die vraag van: "Is dit regtig ekke?", het altyd opgekom.
Ek was van die 26ste November tot die 12 Desember 2008 op my lewensveranderende ekspedisie Swaziland, Bulembu toe. Dit saam met min of meer 350 ander jongmense. Ek weet nie werklik hoekom dit my lewe so geruk het nie maar dit het en ek kan nie meer die lewe onthou voor ek die een ontdek het nie. `n Groot gedeelte hou nog vas aan al die emosies van die vorige lewe maar ek tel net weer my kop op en fokus op die hier en die nou.
Ek voel ek is een van die min mense wat kan sê ek is gelukkig of laat ek dit so stel ek is op die pad na geluk, wel dit voel so.
Ek sit net nou deesdae en sien die seer om my en weet nie hoe om dit vir ander weg te vat nie, wel ek glo eintlik dat ek nie kan nie, maar wat kan ek doen. Op die oomblik voel dit net goed om te wees.
Te wees wie ek is, wie ek wil wees en soos wie ander my sien. Dit verander nie my lewens kleur nie, net die manier waarop ek inkleur...
Die gemeenskap van Bulembu
Die laaste vier jaar het ek baie geskribbel en in `n reënboog van kleure. Ek het nou die kleur gevind vir my, ek altyd geweet ek hou van oranje en moes net die perfekte skakering vind. Ek het geleer myself lief kry. Dit was moeilik omdat ek my eie identiteit heelwat bevraagteken het. Ek het geweet wie ek is maar die vraag van: "Is dit regtig ekke?", het altyd opgekom.
Ek was van die 26ste November tot die 12 Desember 2008 op my lewensveranderende ekspedisie Swaziland, Bulembu toe. Dit saam met min of meer 350 ander jongmense. Ek weet nie werklik hoekom dit my lewe so geruk het nie maar dit het en ek kan nie meer die lewe onthou voor ek die een ontdek het nie. `n Groot gedeelte hou nog vas aan al die emosies van die vorige lewe maar ek tel net weer my kop op en fokus op die hier en die nou.
Ek voel ek is een van die min mense wat kan sê ek is gelukkig of laat ek dit so stel ek is op die pad na geluk, wel dit voel so.
Ek sit net nou deesdae en sien die seer om my en weet nie hoe om dit vir ander weg te vat nie, wel ek glo eintlik dat ek nie kan nie, maar wat kan ek doen. Op die oomblik voel dit net goed om te wees.
Te wees wie ek is, wie ek wil wees en soos wie ander my sien. Dit verander nie my lewens kleur nie, net die manier waarop ek inkleur...
Die gemeenskap van Bulembu
Sunday, November 23, 2008
Die begin...
Ek is `n 22 jarige jong ou wat ‘open-minded’ is oor almal se idees en stories. Moet my nie verkeerd verstaan nie, ek weet op watter grond ek staan, maar hou daarvan om by ander mense te leer en opinies van alle kante te kan hoor. Die blog is vir enige een om nader te staan met sy glas in sy hand en soos `n kuier om die vuur jou opinies en menings oor als wat op kom te gee. Jy moet weet wat in jou glas is en as dinge goed gaan kan jy vir my ingooi dat ek proe. Ons gaan gesels oor geloof, kultuur, sake van die hart en so meer. Ek is geinteresseerd in hoe mense dink en hoe verskillende mense dinge sien. Wel staan nader en gesels saam...met jou glas in jou hand.
Subscribe to:
Posts (Atom)